Artysta z Knurowa i proza życia

"Spotykamy się w miejscu szczególnym. Izba tradycji kopalni „Knurów- -Szczygłowice” roztacza nastrój sprzyjający artystycznym doznaniom" - tak rozpoczyna się artykuł "Artysta i proza życia" Jana Czypionki o Zbigniewie Parzniewskim z Knurowa. Poniżej publikujemy przedruk ze styczniowej Gazety Firmowej "Kompania Węglowa".

Zbigniew Parzniewski rozkłada w salkach swoje prace. Z obrazów spogląda na nas starszy pan – ojciec malarza. Pojawiają się małomiasteczkowe pejzaże, kościoły, kwiaty, ale też i twarze górników. Twórca opowiada o nich z pasją, ale jednocześnie z ujmującą skromnością, jakby był nieco speszony swym talentem i dokonaniami. Chętnie wspomina czasy studenckie, kiedy to kształtowała się ostatecznie jego wrażliwość artystyczna. Padają nazwiska mistrzów, mentorów, wykładowców.

Parzniewski ukończył z wyróżnieniem krakowską Akademię Sztuk Pięknych. Ma prawo być z tego dumny, ale nie ma w nim artystowskiej pychy ani maniery. Jest solennie szczery i otwarty, kiedy mówi o swoim malarstwie i swojej drodze artystycznej. Ujmuje mnie u niego łatwość nawiązania kontaktu i to, że rozmowa z nim jest autentycznym dialogiem. Parzniewski chętnie opowiada o sobie, ale też słucha. Trafia na rozmówcę, który w dziedzinie malarstwa jest zupełnym laikiem, ale traktuje go poważnie, nie zbywa frazesami. Na tym polega wielkość artysty, klasa człowieka. Te cechy jego osobowości są widoczne w obrazach, które przyniósł na spotkanie.

– Kiedy widzę przed sobą białe płótno, to krew zaczyna mi krążyć mocniej – mówi Parzniewski. – Każdy kolejny obraz to wyzwanie. Maluję długo, wracam do rozpoczętych prac, choć prawdę mówiąc, muszę stwierdzić, że najlepsze obrazy powstają szybko, bo wiem, co chcę osiągnąć. Ważna jest chwila natchnienia, która nie trwa wiecznie. Lubię secesyjną kreskę, długą, pewną, bez poprawiania. Maluję właściwie wszystko, nie dałem się zamknąć w jakiejś niszy… Lubię oglądać, zachwycać się…

Pytam pana Zbigniewa o fotografię. – Natura jest piękna, ale trzeba ją poprawić, nadać jej swój wyraz. Malarstwo daje mi taką możliwość… A fotografia? Cóż… to kompleks wobec malarstwa…

Wśród prac, które Zbigniew Parzniewski przyniósł na spotkanie, jest wiele obrazów o tematyce górniczej. To on jest autorem logo kopalni, projektuje także zaproszenia i inne druki okolicznościowe. Jego związki z kopalnią „Knurów” są – można powiedzieć – instytucjonalne. Parzniewski od 1988 roku pracuje w kopalni w dziale przygotowania produkcji jako starszy inspektor ds. dokumentacji. Próbował na początku na dole. Wytrzymał kilka dni. Mówi, że boi się dołu. Nie dałby rady. Dziś zajmuje się m.in. mapami, ale kiedyś, przed laty, do jego głównych obowiązków należało malowanie.

Dyrektor rozdawał jego obrazy jako suweniry. Parzniewski nie narzeka, bo historia uczy, że każdy artysta potrzebuje mecenasa, by móc funkcjonować. Teraz czasy się zmieniły i nikt w kopalni nie trzymałby człowieka, którego zadaniem jest malowanie obrazów. Przyuczył się więc do zawodu i maluje już tylko w domu, w wolnym czasie. A nie ma go zbyt wiele. Kiedy pytam o galerię, stronę www. odpowiada, że płot mu się wali i najpierw musi zająć się właśnie tym. Proza życia dotyka też artystów, pewnie nawet bardziej niż ludzi o mniejszej wrażliwości.

Rozmawialiśmy w zaciszu klimatycznych wnętrz knurowskiej Izby Tradycji pod koniec ubiegłego roku. Notatki trochę się przeleżały. Kilka dni temu Zbigniew Parzniewski zatelefonował i powiedział, że myśli nad kolejną wystawą swych prac. Będziemy mu z pewnością towarzyszyć…